μενού

Νίκος Κ. Σιδηράς - Βιογραφικό Σημείωμα

nikos.sidiras.portraitΓεννήθηκε στον Άγιο Αθανάσιο Δράμας, στις 17/7/1938.

Το παρακάτω βιογραφικό σημείωμα, παραδόθηκε στον Σύλλογο από τον κ. Σιδηρά, τον Αύγουστο του 2015.

  Εγκύκλιες και Πανεπιστημιακές σπουδές
1945 - 1959 Δημοτικό σχολείο στον Άγιο Αθανάσιο και Γυμνάσιο στο Δοξάτο Δράμας
1959 - 1964 Σπουδές στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο του Hohenheim της πόλης Stuttgart, Δ. Γερμανία
1964 - 1966 Στρατιωτική θητεία
1967 - 1969 Εκπόνηση διδακτορικής διατριβής στο Τμήμα Φυτικής Παραγωγής του Πανεπιστημίου Stuttgart Hohenheim Δ. Γερμανίας
  Επαγγελματική και Επιστημονική εμπειρία
1970 - 1973 Πρόσληψη σε μόνιμη θέση στη Δ/νση Γεωργίας του Υπουργείου Διατροφής, Γεωργίας και Προστασίας του Περιβάλλοντος της πόλης Stuttgart, Δ. Γερμανίας
1974 - 1980 Διορισμός στο Υπουργείο Γεωργίας με έδρα το Ινστιτούτο Εδαφολογίας και Λιπασματολογίας, Θέρμη Θεσσαλονίκης
1980 - 1985 Μετά από προκήρυξη του Υπουργείου Τεχνικής Συνεργασίας της Δ. Γερμανίας εκλέχθηκα ως υπεύθυνος του Προγράμματος «Κατάπολέμηση της Διάβρωσης και ανάπτυξη αειφόρων συστημάτων φυτικής παραγωγής» στο Κρατίδιο του Parana της Βραζιλίας, με έδρα το Αγρονομικό Ινστιτούτο, IAPAR, Londrina.
Προηγήθηκε της αναχώρησής μου για τη Βραζιλία 3μηνη εκπαίδευση στη Σχολή Πολιτικών Διπλωματών της Βόννης στο Bad Honnef.
1985 - 1988 Εκλέχθηκα ως Επιστημονικός Συνεργάτης αορίστου χρόνου στο Τμήμα Φυτικής Παραγωγής του Πανεπιστημίου Stuttgart Hohen- Heim, Δ. Γερμανία
1988 - 1990 Εκλέχθηκα στη βαθμίδα του Καθηγητή στο Τμήμα Φυτικής Παραγωγης του ΤΕΙ Λάρισας
1991 - 1995 Εκλέχθηκα στη βαθμίδα του Αναπληρωτή Καθηγητή στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
1996 - 2005 Εκλέχθηκα στη βαθμίδα του Καθηγητή στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 2002 εκλέχθηκα Διευθυντής του Εργαστηρίου Γεωργίας.
  Υποτροφίες και Συμετοχή σε Επιστημονικές Εταιρείες και Οργανισμούς
Υποτροφίες Από Ιανουάριο μέχρι Δεκέμβριο του 1980 συμμετοχή στο Πρόγραμμα SFB 140 του Ινστιτούτου Φυτικής Παραγωγής του Πανεπιστημίου Hohenheim, Stuttgart, Γερμανία.
Από Ιανουάριο μέχρι Απρίλιο του 1983 συμμετοχή σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα για «τη Διάβρωση των Γεωργικών Εδαφών» σε τρείς διαφορετικές περιοχές των Η.Π.Α. (Denver, Purdue Lafayette Indiana και Appalachian Experimental Watershed Coshocton Ohio).
Επιστημονικές Εταιρείες και Οργανισμοί Soil Tillage Research, Netherlahds
Conservation of Soil und Water und Crop Production, USA
Crop Production and Soil Conservation, Brazil,
Crop Science, Germany
Ελληνική Εδαφολογική Εταιρία
Οικολογική Κίνηση Δράμας
Από το 1995 μέχρι το 2002 μέλος και Πρόεδρος του Συμβουλίου Πιστοποίησης της ΔΗΩ
Αναπλ. Μέλος του ΟΠΕΓΕΠ
Μέλος ΔΣ του Ι.Γ.Ε. (Ινστιτ. Γεωπον. Επιστημών, Άλσος Συγγρού, 1997-1998)
Μέλος ΔΣ Περιβαλλοντικού Πάρκου Αντώνης Τρίτσης, Δ. Αττική.
  Βιβλιογραφία
1 Η Καλλιέργεια της Σόγιας στη Νότιο Βραζιλία, 1988, 115 σελίδες (ξενόγλωσσο)
2 Καταπολέμηση της Διάβρωσης στο κρατίδιο Parana της Βραζιλίας, 1988, 270 σελίδες (ξενόγλωσσο)
3 Οργανική λίπανση και αμειψισπορές, 1997, 250 σελίδες
4 Εδαφικό Περιβάλλον, 2002, 330 σελίδες
5 Ενδογενείς Παράγοντες και Βιολογική Γονιμότητα Εδάφους, 2002, 50 σελίδες
6 Βιολογική Γεωργία, 2005, 295 σελίδες
7 Γεωργία και φυσικό Περιβάλλον, 2009, 63 σελίδες
  Συμμετοχή σε Διεθνή Συνέδρια και Δημοσιεύσεις
α Συμμετοχή σε τουλάχιστον 20 Διεθνή Συνέδρια με αντίστοιχο αριθμό διαφορετικών ως προς τη θεματολογία εργασιών. Η συμμετοχή σε Εθνικά Επιστημονικά Συνέδρια όπως και σε Ημερίδες είναι πολύ μεγάλη.
β Οι ερευνητικές δημοσιεύσεις με σύστημα κριτών ξεπερνούν τις 90, οι δε μονογραφίες και οι δημοσιεύσεις σε πρακτικά περιοδικά πάνω από 150.
γ Έχει αναφερθεί στις εργασίες μου ένας αριθμός ερευνητών πάνω από 200, αφορά κυρίως περιοδικά εξωτερικού.
  Τιμητικές διακρίσεις και βραβεύσεις
α Στις 28 Δεκεμβρίου του 1984 μας τίμησε το Κρατίδιο του Paraná της Βραζιλίας για την συνεισφορά μας στην Ανάπτυξη της Γεωργίας και για την Οργάνωση της Έρευνας στην Αειφόρο Διαχείριση των Εδαφών.
β Στο 51o Ετήσιο Συνέδριο της Γερμανικής Επιστημονικής Εταιρείας "Η Επιστήμη της Γεωργίας", τον Οκτώβριο του 2008, στο Göttingen, το Δ.Σ. απένειμε τιμητικές διακρίσεις για την προσφορά τους στη Γεωργική Επιστήμη σε 11 Καθηγητές Πανεπιστημίων, μεταξύ των οποίων και σε εμάς.
γ Στο 14° Πανελλήνιο Εδαφολογικό Συνέδριο που έλαβε χώρα στη Θεσσαλονίκη στις 30-2/11/2012 το ΔΣ της Εταιρείας μας επέλεξε ως το τιμώμενο πρόσωπο και μας απένειμε ειδική πλακέτα για την προσφορά μας στην Εταιρεία και στην Επιστήμη.
  Ξένες γλώσσες
  Γερμανικά, πολύ καλά, Αγγλικά, αρκετά καλά, Πορτογαλικά, αρκετά καλά, Ισπανικά, αρχικό επίπεδο.

Σχετικά με τη Βιολογική Γεωργία

Μου επιτρέπεται να πιστεύω ότι είμαι ο πρώτος που καθιέρωσε εκπαιδευτικά και ερευνητικά την Βιολογική Γεωργία στη χώρα μας.
Ως απόδειξη αυτού αναφέρω τα εξής:
α) την πρώτη θέση που έδωσε το Υπουργείο Παιδείας σε Πανεπιστήμιο με Γνωστικό Αντικείμενο τη Βιολογική Γεωργία την κέρδισε το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα το Εργαστήριό μας. Προηγήθηκε κρίση μεταξύ τωνΤμημάτων και εντός του Τμήματος της Φυτικής Παραγωγής.
β) το πρώτο εκπαιδευτικό σύγγραμμα που δημοσιεύθηκε ήταν το βιβλίο μου Βιολογική Γεωργία.


Παρούσα κατάσταση:
Στα τέλη του έτους 2005 συνταξιοδοτήθηκα και από το έτος 2006 μένω μονίμως στη Δράμα.
Από το 2006 δεν συμμετέχω στο διδακτικό έργο του Πανεπιστημίου, διατηρώ όμως κάποιες ερευνητικές δραστηριότητες.
Είμαι και σήμερα (2015) Τακτικό Μέλος του 7μελούς ΔΣ της Εταιρείας «Αξιοποίηση και Διαχείριση Περιουσίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών Α.Ε.».
e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Λίγα λόγια για τις παλιές φωτογραφίες του χωριού μας

Στην ιστοσελίδα του Πολιτιστικού Συλλόγου καθώς και σ΄αυτήν της εφημερίδας «ΒΟΪΡΑΝΗ», δημοσιεύονται κατά καιρούς παλιές φωτογραφίες του χωριού που αναφέρονται σε ποικίλες κοινωνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις των κατοίκων του απ΄την ίδρυσή του μέχρι και την δεκαετία του ΄60.
Οι φωτογραφίες αυτές, όπως μας ενημερώνει ο Κων/ντίνος Κυριαζής-Κηπουρός, μέλος του Συλλόγου και διατελέσας πρόεδρος του Δ.Σ. αυτού, συνελέγησαν τις δεκαετίες του ΄70 και ΄80, σπίτι-σπίτι, με πρωτοβουλία του ίδιου και με στόχο, να καταγραφεί, με την δημιουργία ενός ιστορικού λευκώματος, η ιστορία του χωριού μας. Στη συνέχεια ξαναφωτογραφήθηκαν και μεγεθύνθηκαν, στο φωτογραφείο του αείμνηστου Ηλία Ελμαζίδη στο Δοξάτο, «ομαδοποιήθηκαν κατά θεματικές ενότητες», « καδραρίστηκαν» σε ειδικά χαρτόνια, και με τη βοήθεια της τότε μαθήτριας Γιούλης Μυλωνά του Αλέκου γράφτηκαν κάτωθεν αυτών οι επεξηγηματικοί τίτλοι.
Οι φωτογραφίες αυτές, που ανέρχονται σε 300 περίπου, στη συνέχεια παραχωρήθηκαν απ΄τον συλλέκτη τους στον Πολιτιστικό Σύλλογο και εκτέθηκαν κατ΄επανάληψη, με πρωτοβουλία και ευθύνη του ίδιου κατά την διάρκεια του πασχαλινού πανηγυριού του χωριού μας, όπως επίσης χρησιμοποιήθηκαν για να κοσμήσουν τις στήλες της «ΒΟΪΡΑΝΗΣ».
Εσχάτως μάλιστα χρησιμοποιήθηκαν, για να προβάλλονται «διαδραστικά» στο «κέντρο προσφυγικής μνήμης», που λειτουργεί στον χώρο της παλιάς καπναποθήκης.
Το κείμενο αυτό μας δόθηκε απ΄τον συλλέκτη των άνω φωτογραφιών κ. Κυριαζή-Κηπουρό Κων/ντίνο από οφειλόμενο σεβασμό στην ιστορική μνήμη που δυστυχώς στις μέρες μας, πολλές φορές, αγνοείται ή διαστρεβλώνεται.

Μια οφειλόμενη –έστω και καθυστερημένα– «εξομολόγηση»

του Κωνσταντίνου Κυριαζή-Κηπουρού, υπεύθυνου έκδοσης της διμηνιαίας έκδοσης του Πολιτιστικού Συλλόγου «ΒΟΪΡΑΝΗ»


Ήταν στις αρχές του 1991 όταν η ώρα η καλή το ΄φερε, σε μια συζήτηση με τον τότε πρόεδρο του χωριού μας, Νίκο Παπαδόπουλο, και τον αείμνηστο Τάσο Ασλανίδη, τότε πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου, να γεννηθεί η ιδέα έκδοσης μιας «εφημερίδας» του χωριού, με φορέα τον Σύλλογο, για να αποτελέσει χώρο καταγραφής των όσων συνέβαιναν σ΄ αυτό, αλλά και της ιστορίας του, κυρίως όμως για να φέρει σε στενότερη επαφή μ΄ αυτό τους «απανταχού Αγιοαθανασίτες».

Η φιλόδοξη μα ταυτόχρονα και ρηξικέλευθη αυτή ιδέα ρίζωσε από τότε για καλά στο μυαλό μου με αποτέλεσμα, αφού πρώτα συγκροτήθηκε η πρώτη συντακτική ομάδα, αποτελούμενη από μένα, ως «υπεύθυνο έκδοσης» και από δύο συγχωριανούς δασκάλους, τον Χρήστο Μπαρούδη και τον Στέλιο Αναστασιάδη, και αφού με ευθύνη του Τάσου Ασλανίδη καταγράφηκαν τα ονόματα και οι διευθύνσεις όλων των συγχωριανών μας και ιδίως αυτών του εξωτερικού, στις αρχές του Μάη του ίδιου έτους με τον ερχομό της Άνοιξης, γεννήθηκε το πρώτο τεύχος της τετρασέλιδης τότε «Βοϊράνης».

Στο τεύχος αυτό επιχειρείται μια πρώτη αναφορά στην ιστορία του χωριού μας και στην παλιά ονομασία του, -που έδωσε και το όνομά του στην εφημερίδα μας- καθώς και στους λόγους που μας οδήγησαν σ΄ αυτό το συλλογικό εγχείρημα, με παράλληλη έκφραση της ελπίδας μας να αγκαλιαστεί και να ενισχυθεί απ΄ όλους τους συγχωριανούς μας. Συγχρόνως όμως εξ αρχής διακηρύχτηκε ο στόχος μας να αποτελέσει η «Βοϊράνη» ένα ελεύθερο βήμα προβληματισμού, διαλόγου και προβολής όλων των θέσεων και απόψεων των συγχωριανών μας, εντός και εκτός χωριού, έτσι ώστε να εξελιχθεί σ΄ ένα ζωντανό κύτταρο πολιτιστικής δημιουργίας και αναγέννησης που θα τάραζε την πνευματική ακινησία που χαρακτήριζε -όπως και τώρα- και κείνη την περίοδο.

Η ετήσια συνδρομή καθορίστηκε στο ποσό των 1.000 δρχ. -αντιστοιχούν σε τρία (3) € - και η πρώτη «Βοϊράνη» στάλθηκε σε όλους σχεδόν τους συγχωριανούς μας, εντός και εκτός χωριού, ήτοι πάνω από 1.300 φύλλα. Τα πρώτα σχόλια, κυρίως από ανθρώπους του Τύπου και του πνεύματος στην ευρύτερη περιοχή του Νομού μας, ήταν ιδιαίτερα κολακευτικά, μα το πιο συγκινητικό ήταν η ενθουσιώδης υποδοχή που της έγινε από συγχωριανούς μας του Εξωτερικού. Χαρακτηριστική είναι η πρώτη επιστολή που δεχθήκαμε απ΄τα ον συγχωριανό μας Γεώργιο Ερμείδη, μόνιμο κάτοικο Βιέννης και πρόεδρο του Ποντιακού Συλλόγου Βιέννης «Ο ξενιτέας», ο οποίος -όπως μας γράφει- με «δάκρυα χαράς» διάβασε και ξαναδιάβασε τη «Βοϊράνη» γιατί «τον ένωσε νοερά με την ιδιαίτερη πατρίδα του, τους συγγενείς του, τις μνήμες, τις αγάπες του».

Απ΄το δεύτερο κιόλας τεύχος η «Βοϊράνη» εμπλουτίστηκε με περισσότερο υλικό, διπλασιάζοντας τις σελίδες της και άρχισε να κατακλύζεται από ενδιαφέρουσες συνεργασίες -κυρίως ιστορικού και λαογραφικού περιεχομένου- από ανθρώπους του πνεύματος και της παράδοσης της ευρύτερης περιοχής μας, δίνοντας φτερά και ικανοποίηση στην συντακτική της ομάδα, η οποία άρχισε να εμπλουτίζεται με νέο αίμα κυρίως από δασκάλους και μαθητές των σχολείων μας.

Δυστυχώς όμως, όπως συνήθως συμβαίνει στον τόπο μας, όπου όλα τα νέα και ελπιδοφόρα πετάγματα ανακόπτονται εν τη γενέσει τους, η προσπάθεια αυτή, με την μορφή που γεννήθηκε, διακόπηκε, για λόγους ανεξάρτητους της θελήσεως των εμπνευστών της, για έναν περίπου χρόνο με αποτέλεσμα τα τεύχη με αριθμό 7,8,9 και 10 να μην έχουν την δική τους σφραγίδα.

Η διακοπείσα προσπάθεια συνεχίστηκε με την αρχική συντακτική ομάδα, μετά από έναν χρόνο, δηλαδή απ΄ τον Απρίλιο του 1993 και έμελε να διακοπεί και πάλι μετά από ένα χρόνο με την εκλογή νέου Δ.Σ. στο Σύλλογο, ανεξάρτητα και πάλι από τη θέληση της αρχικής συντακτικής ομάδας, με αποτέλεσμα τα τεύχη με αριθμό 16, 17, 22, και 23 να μην έχουν και πάλι την δική της σφραγίδα.

Απ΄ τα τέλη του 1995 και με την εκλογή νέας διοίκησης στο Σύλλογο, άρχισε μία νέα περίοδος για την «Βοϊράνη», η οποία έχοντας ως πυρήνα την αρχική συντακτική ομάδα, θέτει νέους στόχους, αυξάνει τον αριθμό των συνεργατών της και γίνεται πλέον δωδεκασέλιδη. Η περίοδος αυτή διήρκεσε έξι περίπου χρόνια και χαρακτηρίστηκε απ΄τα ην αρμονική και δημιουργική συνεργασία του Δ.Σ. του Συλλόγου και της συντακτικής ομάδας, γεγονός που είχε ορατά αποτελέσματα στον πλούτο και στην ποιότητα του υλικού της «Βοϊράνης».

Δυστυχώς κι αυτή η περίοδος έμελε να σβήσει -απ΄ ότι φαίνεται οριστικά πλέον- στις αρχές της άνοιξης του 2001, (προηγήθηκαν και πάλι εκλογές για νέο Δ.Σ.), δέκα χρόνια μετά την γέννησή της, την άνοιξη του 1991, με τον δείκτη του χρόνου να σταματά στο 53ο τεύχος, όπου στην πρώτη σελίδα -τι ειρωνεία- αναγγέλλεται ένας νέος κύκλος ζωής για την «Βοϊράνη».

Δεν είναι του παρόντος και ούτε στις προθέσεις μου να αναφερθώ στους λόγους που δεν ξεκίνησε αυτός ο νέος κύκλος. Το βέβαιο είναι ότι δεν ήταν στις προθέσεις μου, ούτε στα σχέδιά μου να διακοπεί η έκδοση της «Βοϊράνης». Γιατί για μένα η «Βοϊράνη» ήταν η ψυχή μου, ήταν αληθινός έρωτας και πάθος. Πώς όμως να κρατηθεί αυτός ο έρωτας όταν έγιναν στάχτες οι φλόγες που τον συντηρούσαν...

Φαίνεται τελικά ότι είναι αναπόφευκτη μοίρα στις μικρές και ανούσιες ζωές των ανθρώπων να μην γίνεται ανεκτή για πολύ η αληθινή ομορφιά, η άδολη δημιουργία. Σαν έτοιμος από καιρό να αποδεχτώ το μοιραίο, επέλεξα συνειδητά να κλείσω το τελευταίο τεύχος της «Βοϊράνης» με τους παρακάτω στίχους απ΄το ποίημα «Όσο μπορείς» του Αλεξανδρινού μας ποιητή:
«κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως την θέλεις/, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον/ όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις/ μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου/, μες στες πολλές κινήσεις και ομιλίες» βάζοντας πλάι σ΄ αυτούς και τους στίχους του Νίκου Γκάτσου που μιλούσαν για ένα χαμένο όνειρο. «Μια φορά κι ένα καιρό/ όπως λεν τα παραμύθια/ κυνηγούσα το όνειρο/ για να μάθω την αλήθεια/ να΄ναι ήλιος, να΄ναι αστέρι/ ποιος την είδε, ποιος την ξέρει/ αχ γιατί, αχ γιατί/ μοιάζει με καρδούλα κλειστή».

Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια μετά από το τελευταίο αντίο στη «Βοϊράνη» και ενώ είχα καταχωνιασμένο κάπου βαθιά τον δερματόδετο τόμο της με όλα της τα τεύχη, -κάθε φορά που τον ανέσυρα με πλημμύριζαν έντονα συναισθήματα νοσταλγίας αλλά και πόνου- ήλθε να μου ταράξει την ηρεμία μου η φωνή της συγχωριανής μας Κούλας Γιατζιτζόγλου, (το «τσουρουσάκι», όπως είναι πλατύτερα γνωστό στους παλαιότερους του χωριού ), μόνιμης κατοίκου της Αθήνας και ασχολούμενης επαγγελματικά με προγράμματα του διαδικτύου, η οποία βάλθηκε, ιδίοις εξόδοις, να αφιερώσει ένα μεγάλο μέρος απ΄τον χρόνο της, έτσι ώστε να «ψηφιοποιηθεί» η «Βοϊράνη» και να αποτελέσει μέρος της ιστοσελίδας του Πολιτιστικού Συλλόγου, με στόχο όχι μόνο να μη χαθεί το πολύτιμο υλικό της, αλλά κυρίως να μπει στα σπίτια μεγάλου αριθμού συγχωριανών μας, κυρίως της νεώτερης γενιάς, αλλά και ερευνητών που ταξιδεύουν στον κυβερνοχώρο του διαδικτύου.

Ομολογώ ότι το εγχείρημα αυτό, του οποίου είναι πρόδηλη και πασιφανής η τεράστια σημασία, ήταν για μένα αδιανόητο να το επιχειρήσω (δυστυχώς απ΄ότι φαίνεται η σημασία και η σπουδαιότητά του δεν έγινε αντιληπτή, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, απ΄όσους ενδεχομένως θα είχαν την αρμοδιότητα να το υλοποιήσουν).

Έχοντας λοιπόν πλήρη επίγνωση της κοπιώδους προσπάθειας και της σημασίας αυτού του εγχειρήματος οφείλω, πιστεύοντας ότι διερμηνεύω τα συναισθήματα όλων των συγχωριανών μου που αγαπούν αληθινά τον τόπο τους, να εκφράσω μέσα απ΄την καρδιά μου τις πιο θερμές μου ευχαριστίες στη συγχωριανή μας Κούλα Γιατζιτζόγλου, ελπίζοντας ότι αυτή η πρωτοβουλία, πέραν της παροχής της δυνατότητας σε ερευνητές του μέλλοντος, να έλθουν σε άμεση επαφή με την ιστορία του τόπου μας, θα ευαισθητοποιήσει και θα ενεργοποιήσει όσους έχουν τις αντίστοιχες θεσμικές ευθύνες, έτσι ώστε να ευτυχίσουμε να ξαναδούμε ίσως και την αναγέννηση της ίδιας της «Βοϊράνης».

Θα ήταν όμως μεγάλη μου παράλειψη αν, κλείνοντας αυτή την «εξομολόγηση», δεν έκανα μια μικρή αναφορά σ΄αυτούς που εργάστηκαν αθόρυβα και ουσιαστικά για την διαμόρφωση της εικόνας της, τουλάχιστον για το διάστημα που είχα την ευθύνη της έκδοσής της. Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» λοιπόν στον Χρήστο Μπαρούδη και στον Στέλιο Αναστασιάδη, που μαζί αποτελέσαμε για το μεγαλύτερο διάστημα την συντακτική της ομάδα, στον Μόρφη Κωνσταντινίδη και στον Δημήτρη Ξανθόπουλο, που ήταν αντίστοιχα υπεύθυνοι για τις διαφημίσεις και για τα οικονομικά της. Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» επίσης στον συγχωριανό μας ιστορικό και φιλόλογο Βασίλη Ριτζαλέο, του οποίου οι συνεργασίες, ιστορικού κυρίως περιεχομένου, συνέβαλαν τα μέγιστα στην ποιότητα της «Βοϊράνης» και στην προσπάθεια καταγραφής της τοπικής μας ιστορίας.

Τέλος ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Δήμητρα Ματζιώρη για τις πολλές και αξιόλογες συνεργασίες της, τον παπα-Κώστα, ιερέα της εκκλησίας μας, την ληξίαρχο της Κοινότητας Νούλα Κιαμουρίδου και την ληξίαρχο του μετέπειτα Δήμου μας Μαρία Μουστάκα, την υπεύθυνη του ΚΑΠΗ Ευθυμία Ξενίδη και την υπεύθυνη του Κ.Ε.Φ.Ο. Μαίρη Κωνσταντινίδου για τις τακτικές συνεργασίες τους πάνω στον χώρο που εκπροσωπούσαν. Επίσης στον Γιάννη Αγαθαγγελίδη και στον Σάββα Συμεωνίδη για την προσκόμιση διαφημίσεων, όπως επίσης και σ΄ όλους τους δασκάλους και καθηγητές (και είναι πολλοί) που ανελλιπώς τροφοδοτούσαν τις στήλες της «Βοϊράνης» με τα νέα και τις δραστηριότητες των σχολείων τους.

Θα ήταν μεγάλη όμως παράλειψη αν δεν ευχαριστούσα ιδιαιτέρως τις τότε μαθήτριες Γυμνασίου, Ανθή Παρασχάκη, Γιάννα Ελευθερίου, Σκάρογλου Κωνσταντίνα, καθώς και τις Σοφία και Ελένη Σιμήκογλου, οι οποίες με τις κοπιώδεις έρευνες και τις ζωντανές συνεντεύξεις τους ομόρφυναν και έδωσαν ξεχωριστή αξία και αίγλη στο περιεχόμενο της «Βοϊράνης».

Είναι βέβαιο ότι υπήρξαν κι άλλοι πολλοί που συνέβαλαν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, (τέτοιος ήταν και ο αείμνηστος Σωτήρης Κατσαντώνης που παίρνοντας υπό μάλης τα τεύχη της «Βοϊράνης» τα διακινούσε σπίτι- σπίτι) στην επιτυχία της έκδοσης και στη μακροημέρευση της έκδοσης, τα ονόματα των οποίων αναφέρονται στα τεύχη της.

Σ΄ όλους αυτούς, καθώς και όσους με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, όπως οικονομικές ενισχύσεις, επιστολές αλλά ακόμη και έκφραση παραπόνων, έδωσαν το στίγμα τους και έβαλαν την σφραγίδα τους σ΄αυτή την δεκαετή προσπάθεια του Πολιτιστικού Συλλόγου, για τον πολιτισμό, την καταγραφή της ιστορίας αλλά και την ανάπτυξη του τόπου μας, τους πρέπει ένα μεγάλο «ευχαριστώ», το οποίο νομίζω ότι αντανακλά και τα αληθινά αισθήματα όσων εκ των συγχωριανών μας αγκάλιασαν και στήριξαν αυτή την όμορφη προσπάθεια.

Αύγουστος 2015, Κωνσταντίνος Κυριαζής-Κηπουρός

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Αναζήτηση

Δείτε επίσης

Επισκέπτες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 14 επισκέπτες και κανένα μέλος

Κύλιση στην Αρχή