Βοϊράνη - 1995 - Το φιόρο του Λεβάντε

1995 - Το φιόρο του Λεβάντε

Η Ζάκυνθος, είναι γνωστή διεθνώς και με το όνομα "Τζάντε", ή φιόρο του Λεβάντε (= άνθος της Ανατολής).

Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος λάτρευε τη σεισμοπαθή γενέτειρά του, Ζάκυνθο. Μετά τον ολέθριο σεισμό του 1893, που οδήγησε πολλούς Ζακυνθίους «πρόσφυγες» στην Αθήνα, το 1912 ένας σεισμός 6,8 Ρίχτερ προκαλεί νέες μεγάλες καταστροφές σ' όλο το νησί.

Ως «αντίδοτο» στις πληγές και κοινωνικές συνέπειες των σεισμών, ο Ξενόπουλος γράφει την αγέραστης χάρης, μεγάλης δραματουργικής μαστοριάς, ηθογραφική κωμωδία «Το φιόρο του λεβάντε» (1914).

Μια κωμωδία εκτίμησης για τον αγνό, τίμιο, έξυπνο λαϊκό άνθρωπο του νησιού, αγάπης για τη «μουσική» ντοπιολαλιά του και παράλληλα καυστικής κριτικής για την «αθηνοποίηση» και αστικοποίηση (ηθών, παραδόσεων, συμπεριφορών) των οριστικά φευγάτων από το νησί Ζακυνθίων.

Το κεντρικό πρόσωπο του έργου - ο φτωχούλης, ηθικός, καλόκαρδος, πανέξυπνος, με το έμφυτο χιούμορ και τη χάρη της ζακυνθινής λαλιάς του, υπηρέτης Νιόνιος (πρόσωπο απόηχος των υπηρετών της «κομέντια ντελ άρτε»), φοβούμενος τους σεισμούς έρχεται στην Αθήνα και γίνεται υπηρέτης της οικογένειας ενός Ζακυνθίου δικηγόρου, που απατά τη σύζυγό του με μια θεατρίνα κι ας έχει δυο θυγατέρες της παντρειάς και ερωτευμένες.

«Σπίρτο» ο Νιόνιος, αφού βάλει τέλος στη μοιχεία του αφεντικού του, σώσει το γάμο του, ζευγαρώσει, επισήμως, τις κόρες του με τους αγαπημένους τους, επιστρέφει, ζευγαρωμένος κι εκείνος με μια υπηρέτρια, στη Ζακυθούλα του.